Soil

2010-07-02T15:41:00.004+04:30

این سه گام ، سه حرکت جان نیچه به سوی شناختن و فهمیدن خود است و تحولی که جان او از یک حرکت تا حرکت دیگر یافته .لزومی است که دیالتیک آن ذات سه مرحلگی را بیان می کند ، واین راه به سوی دانایی است .. . نیچه خود در این باره چنین می گوید :

گام اول : بر احترام خود افزودن ، فرمان بردن و پیش از دیگران آموختن . در خود هر آنچه شایان احترام است گرد آوردن و آنها را با یکدیگر به ستیزه واداشتن . به دوش گرفتن هر آنچه سنگین است ... شجاعت ، اقتضای زمان ، « پیروزی بر تمایلات کوچک و شر آمیز » . دریا دلی : « تنها به عشق است که انسان کشورگشایی می کند » .

گام دوم : دل به احترام گذارنده را شکستن ، حتی آنگاه که دلبستگی بسیار محترم است . ـ جان آزاد : دوره ی بیابان . چکش نقد بر هر آنچه تا کنون احترام کرده ایم فرود آوردن ؛(آرمانی کردن هر آنچه تاکنون احترام نکرده ایم . )آزمایشی برای واژگونی ارزش گذاری ها

گام سوم : تصمیم بزرگ : که شاید رفتار مثبتی برای «آری» گفتن باشد . هیچ خدا ، یا هیچ انسانی ، بالای من نیست . سرشت آفریننده ای که می داند به کجا دست بگذارد .مسئولیت بزرگ و بیگناهی .. (برای شماره ی کمی : بیشتر کسان در راه دوم از میان خواهند رفت ـ افلاطون ، اسپینوزا ، شاید حدس زدی ؟) آزمایش برگرداندن ارزشها و «نه » گفتن نمی تواند پایان کار باشد.سخن بر سر اینست که آیا خاستگاه آفریننده ی هدایت کننده ی زندگانی که به این کار فوق العاده گستاخ شده ، توانایی به وجود آوردن «آری» را دارد ، ویا می تواند به یک « پوزیتیویته »اصیل که در برابر هر گونه پرسشی دوام بیاورد وپاینده بماند ، دست بیابد یا نه ؟پاسخ به این پرسش ،جز از من ، جز از آفرینندگی من ، بر نمیآید : هیچ خدا یا انسانی بالای من نیست ؛ پس لازم است : « به خود حق کردار آنسوی نیک و بد را دادن . او حس نمی کند که در زیر فرمان تقدیر سر افکنده شود ، زیرا او خود تقدیر است . او تقدیر انسانیت را در دست دارد .»

ـ کتاب زمان

ترجمه ستاره هومن

سال 1380

2008-12-12T01:54:00.000+03:30

2008-11-23T01:34:00.006+03:30

تمهیداتی علیه زور

برتولت برشت

روزی که آقای کوینر ، مرد متفکر، در یک تا لار رو به جمعیتی کثیر علیه زور سخنرانی می کرد ، متوجه شد که مردم از برابرش پا پس می کشند و متفرق می شوند . سرگرداند و به پشت خود نگاه کرد ... زور!

زور از او پرسید:« چه میگفتی ؟»آقای کوینرجواب داد :« به نفع زورسخنرانی می کردم »بعد از آن که آقای کوینر تالار را ترک کرد ، شاگردانش سراغ پایمردی اشرا گرفتند . آقای کوینر جواب داد : « پایمردی من برای آن نیست که همراه ستون فقراتم در هم شکسته شود . به ویژه من باید عمری طولانی تر از زور داشته باشم .»

سپس آقای کوینر این داستان را تعریف کرد :

در دوران مبارزه ی مخفی ، یک روز مزدوری به خانه ی اگه آمد . آقای اگه آموخته بود بگوید نه . مزدور برگه ای نشان داد که به دستور کسانی صادر شده بود که در شهر فرمان می راندند . در آن برگه آمده بود که آن مزدور به هر خانه ای پا بگذارد ، آن خانه ازآن او خواهد بود؛هر غذایی هم طلب کند ، آن غذا به او تعلق خواهد داشت ، و هر مردی هم پیش چشم او بیاید ، باید به او خدمت کند .

مزدور روی صندلی نشست ، دستور غذا داد ، دست و روی خود را شست ، و پیش از خواب ، درحالی که رو به دیوار دراز کشیده بود ، پرسید :«به من خدمت خواهی کرد ؟»

آقای اگه روی او را پوشاند ، مگس ها را پس زد ، مراقب خواب او شد ، و هفت سال آزگار مانند آن روز از او فرمان برد . دراین مدت هرچند از حق هیچ خدمتی کوتاهی نکرد ، اما همیشه از انجام یک کار سرباز زد : آن کار این بود که کلامی بر زبان بیاورد .پس از هفت سال ، مزدور از دنیا رفت .سپس آقای اگه اورا در همان رو انداز آلوده پیچید ، کشان کشان از خانه بیرون برد ، اتاق را پاکیزه کرد ، به دویار ها رنگ نو زد ، نفسی به راحتیکشید و جواب داد :« نه. »

2008-11-05T16:18:00.002+03:30

فعلنی اوباما

2008-11-04T15:54:00.003+03:30

و خراش روی صورت احساس ، زخم می شودش گاهی

این چرخیدن و پیاد ه روی در گذشته و خوابگاه را دوست داشتم ، اینکه هنوز خندیدنت را توی خیابان پنهانش نمی کنی ، قرمزی روسریت ، رژ لبی که همیشه ی خدا صورتی برق برقی بود و هست، بوی خوبی داشت ، همه ی بعد اظهر پاییز با آن هوای مسخره اش که نمی شد نفس کشید، بهتر شد ، برای این همه ابر که خانه شدم ، برای همه ی این روزها که به تلنگر می ریزم

2008-11-03T00:04:00.003+03:30

گوشه ی کادرکه رسیده باشی / فرقی نمی کند دیگر / گوشه ی کادر که رسیده باشی / هیچ فرقی نمی کند دیگر / گوشه ی کادر که رسیده باشی / گوشه ی کادری دیگر /

2008-11-01T01:49:00.004+03:30

شب از نیمه هایش خیلی گذشته
فروغ پشت میز ، دستش را زیر ِ چانه زده از روی دیوار نگاه می کند ، من هم این طرف دستم زیر ِ چانه است و نگاه می کنم ، پس زمینه کادر موسیقی هم دارم ، با برگ و باد ، به خاطر پاییز ، و یک سینوزیت ِ مزمن در سر و یک خیال ِ معلق که از ایوان آویزان شده ، می دانم ، برای همیشه سردم می شود و تا انجماد ، فاصله باید خیلی کوتاه تر از این حرف ها باشد

2008-10-27T00:54:00.000+03:30

نیستی
سوت می زنم
یادم نرود

2008-10-27T00:24:00.005+03:30

نم ِ خیابان ، تلقین ِ آرامبخش است

بارانی ِ خنک ، ساعت ها یم را قدم می زنم، که کارهای بانکی ِ میم و خودم را انجام داده باشم ، سکوت ِ میم توی سرم ضرب می گیرد که دیشب باز هم ترمزدستی یادم رفت ، صدا را بالا می برم ، که فراموشم شود که من خود خواه نیستم اشتباه می کند، لبخندم را جلوی ویترین مرتب می کنم ، یاد ِ اینکه اگر فعلنی خوبم برای قرص هاست ، و ساعت هایم باز دستمالی می شوند و من هیچ رایتی برای پاکیشان ندارم .

2008-10-26T01:46:00.004+03:30

فیزیولوژیسم

ـ اپیزود اول
سگ می شوم
پریود می شوم

ـ اپیزود دوم
پریود می شوم
سگ می شوم

ـ اپیزود سوم
سگ
پریود می شود

2008-10-25T13:05:00.002+03:30

و خواب هایی هم هست که جوابی برای تصویر هایش نداری ، هرچه فکر می کنی جایی ندیدیشان ، فقط یک بار در خواب های قبلی چنین تصویری بود نه به این زیبایی ، اما خورشید آمده بود پایین آنقدر که دستم می رسید چنگ بزنمش و هیچ وقت سردم نشود ، اما این بار انگار آسمان ِ زمین کوه و تپه های رنگی رنگی شده بود با چوپان و گله های گوسفند به زیبایی تابلوها ی نقاشی شده از طبیعت ، بعد خانمی بود که قرار بود توجیه اش کنم که علم یک امر نسبی است ، سندیتی ندارد و در طول زمان قابل تغییر است بعد حرف هایی می زدم از خدا که وقتی از دهن ِ خودم می شنید مشان برایم عجیب بود

2008-10-21T01:52:00.003+03:30

شب ِ خیابان

اینکه بادی باشد برود توی موها شلخته پلخته شان کند جوری که بروند توی چشم ها همیشه سرخوشی دارد با همان اعصاب خردکنی که موها را میبرد توی هوا و گره می زندشان ، حالا تو بگو نم ِ اشکی هم حوالیش باشد ، بعد همه ی اینها سوار ِ هوندایی یا چیزی ازشکل ِ هوندا شوند بروند توی شب ِ خیابان های شهر که سرریز شده از آدمهایی که تویش جا ندارند .
بی مقصدی

2008-10-20T03:20:00.004+03:30

این روزها دستی باید باشد که برود فروغ را بیدارش کند ، این روزها که تنها شعر مانده ، که نگاهش را بدوزد و بنویسد و خط بزند باز بنویسد وخط بزند بعد بخواندش بعد اگررفت دوباره دستی باشد که باز هم اگرکسی خواستش بیدارش کند تا بازبنویسد و خط بزند و باز هم بنویسد و خط بزند بعد باز هم بخواندش .

واین طور می شود که شعرهایی نیست چون دست هایی نیست

2008-10-18T13:34:00.002+03:30

اینکه بعضی حرف هارا نمی شود گفت فکر کنم مقصری نداشته باشد ، اینکه بعضی حرفها انقدر لختت می کند که می دانی گفتنش خیلی خالیت می کند خیلی ، انقدر که چینی تکه تکه ای می شود که دست هیچ چینی بند زنی به آن نمی رود ، یک وقت هایی که مهم دوست داشتن یا نداشتن ِ تو یا دیگری نیست ، یک وقتهایی که دوست داشتن یا نداشتن هم بهانه می شود ، یک وقت هایی که مهم می شود مهم هایی ازجنس دغدغه هایی که تنها خودت آن طور که بایدش می فهمی ، حرف هایی که گفتنت خرابشان می کند ، زیر سوال می برد ، کلمه دارند اما هرچه زوربزنی ،آخر کار کلمه ها خشک و بدون درد کنار هم ردیف می شوند و تو درکش می کنی که مشکل را گم کرد ،برای همین از گفتن پشیمان می شوی ، گاهی این کلمه ها با همه ی تحملشان و باتمام ِ رسالتی که دارند کم می آورند و زخم هایی می شوند از جنس همان زخم های نویسنده . وقت هایی که این دنیای درونی با واقعیت ِ دنیای بیرون که تنهایی اش منتظرت است آماده و دست به کمر ، نمی خواهد خودش را جور کند ، یک وقت هایی هم همین تنهایی یکی از هزارانی می شود که می دانی تحملش را می شود تاب آورد در مقابل ِ همان ناگفته ها ، گفته هایی که برای دنیای بیرونی نیست در همان دنیای درونی آغاز می شوند همانجا رشد می کنند و گاهی بغض می شوند گاهی اشک گاهی کلمه های گفتنی و گاهی هم ...... ....... و بدین سان است که کسی می میرد

2008-10-17T23:52:00.003+03:30

فضاهای زمینی خالی است و جاده هایی که برخیال کودکی من حکومت می کنند به سرزمین بایری می روند که انکارشان می کند ، دیگر هیچ سرابی در طول فرسخ های سپید نمی روید و واحه های متروک را استخوان های خشک و قدیمی فرا گرفته است . من نمک و شن نوشیده ام و گوشتم در خواب قهوه ای زخم ها ، پوست مرا به تولدی تازه تعریف می کند .

ی. رویایی

2008-10-17T11:27:00.000+03:30

عرشه جای عشق های بزرگ است ، جایی که هوایش برای خاطره شدن ، آدمی را می طلبد . جایی که می شود همزمان هم دست ِ راستت سایه بان چشمها یت باشد و هم عاشق زنی شوی که از دریازدگی استفراغ می کند ، جای حرف های نگفته

2008-10-16T15:08:00.003+03:30

راستش من ازاین میم مثل ِ مادر غلو شده زیاد خوشم نیامده بود ، اما گل شیفته فراهانی با میم مثل ِ مادر بین مردم گلشیفته شد و برای من از درخت گلابی که در گذشته دیده بودم ، وخیلی هم دوستش داشتم ، حالا که مردم برای به جا رفتن یا نا به جا رفتن ِ میم مثل ِ مادر شهر ِ مان حکم می کنند ، خواستم بگویم من اول ازاینکه میم مثل ِ مادرمان درفرش قرمز با خنده اش اسلام را به باد داد خوشم آمد . اینکه نشان داد هنوزم حجاب قانون است نه اعتقاد . و دومش بر می گردد به اینکه اشکالی نمی بینم آدم برای رسیدن به جایگاهی که دوست داره یا آرزوش و داره به هالیوود بره ؟ اصلن بگو برو هند چه اشکالی هست ؟ اینکه می گویند چرا ایران را با تمام محبوبیتی که بین مردمش داشت ترک کرد ، از خود خواهی ِ ایرانی ِ ما نشات می گیرد چون با حافظه ی ثابت شده ی جمعی ضعیفی که داریم محبوبیت ِ گل شیفته فراهانی ِ امروز هم هیچ تضمینی برای آینده اش نیست . که شما چهره شدن یا نشدنش را در هالیوود زیر ِ سوال می برید .... همین و اینکه بگویم چه خوب که خودش و خواسته هایش را جدی گرفت . هی می خواستم این ها را این جا نگذرام نشد.

2008-10-15T15:41:00.001+03:30

اشک ها بخشی از من هستند
بخشی از خیسی ِ بالشم
لکه هایی از کیبورد
شیشیه ی میز
و خیلی چیزهای دیگر
اشک ها تکه ی همیشگی ِروزهایم هستند
سنجش ِفروانی اشک ها
اضافه شدن ِ هر روزه ی روزها یم است
من اشک هایم را دوست دارم
آن ها هویت ِ پنهان شده ی لبخند ِ من هستند
که تاریخ دارند
کلماتی هستند
که برای زمین سنگین اند
برای همین می ریزند
بی چاره ها چاره ای هم ندارند
آمده اند که بریزند
و من کارشان را خوب بلدم

2008-10-15T14:54:00.004+03:30

باید بیش تر فکر کنم . بیش تر . باید مدام همه چیز را تغییر دهم . باید اید ئولوژی ببافم یا ایدئولوژی پاره پاره کنم ، باید دستی پیدا کنم که بتوانم دلم راتویش پنهان کنم ، دستی که بتوانم با آن دلم راببرم وقتی موسم ِ دلتنگی وقت و بی وقت می آید ، ببرم تا دلم خودش را یادش نیاید .باید بیش تر فکر کنم ... آه چقدر کار دارم.می بینی

2008-10-15T14:37:00.005+03:30

این روزها که همه چیز رنگ ِ غمباد گرفته، این روزها که تویی نیست، این روزها که زندگی سخت تر شده ، این روزهایی که خود درمانی ها هم جواب نمی دهد ، این روزها که که روزها یش ماتم می گیرم ، این روزها که دوست داشتنی ها همان لاکی ِ گردن قشنگ و دستبند و گوشواره های رنگی رنگی است ، این روزها که حالت ازهمه ی آدمهای توی کتابها بیش تر گرفته شده ، این روزها که فکر می کنی دلت خیلی بیش تر از "دلم گرفته ! دلم عجیب گرفته " گرفته است ،این روزها که کتاب هم احمقانه شده ، این روزهای کشنده ، این روزها که می خواهم روزهایش نباشد ، می خواهم زودتر همه اش گذشته شود ، گذشته با همان لبخند ِ محو شده ی روی صورت با همان دود های حلقه حلقه

2008-10-11T01:44:00.002+03:30

ردیف دلتنگی ها
سوت ممتد ِ حیات ِ آدمی است
شبیه من

2008-10-10T01:59:00.000+03:30

سه زن را می شود دید ، می شود خوشایند ت هم باشد ، وتازه ترش ، می شود در حال و هوای آدمی مثل ِ من باشی ویک جاهایی همینچوری بغض هم داشته باشی ..

2008-10-09T13:05:00.003+03:30

آسمان دودی و قرمز پایین بود با ورزنه هایی نامرئی ... سنگ بود و شعله. شبیه ِ همانی که قطار را نجات داد ، نه که نجاتی داده داشته باشم شاید هم خیالش را داشته باشم اما انفجار ِنامرئی و آدم هایی که قراربود مصرف ِ آدم های دیگر شوند همه بودند ، انگار شبیه همان آدم ـ مرد، می دویدم صورتم خیس و گرم انگاربرای بارانش پایانی نباشد ، مرد ِ مو جو گندمی مطمئن ، طرف ِ دیگر ، گریه می کرد و و تنها راه می رفت .

2008-10-04T04:26:00.005+03:30

هوا که سردش باشد وباد و آفتاب هم داشته باشد ، دوست دارم واینکه پیاده روی ِ خلوت ِ سنگفرش شده ای هم باشد که لب جویش درخت داشته باشد منی هم باشد که هدفون به گوش توی پیاده رو هرجورعشقش بکشد راه برود ....

یک وقت هایی آدم فکرمی کند تنها خودش است . ازبین این همه که می خواند و گاهن میشناسد ، نمیتواند درست باشد.... و این خودش فکر ِ تنهایی است

2008-10-03T00:23:00.003+03:30

و در شش ماهه ی دوم سال هم نخ ِ کلاف ِ خیال را بگیرو بباف . بافتن فازمی دهد، حتی موقع ِ مرگ
من فکر می کنم بیشتر خیال بافتم تا فکر کرده باشم ... کسیکه فکر می کند خیال می بافد یا کسیکه خیال می بافد فکر می کند

تنهاییِ
با
خراش ِ چاقوی زمان
سوز ِ استخوان از سرما

2008-10-02T04:21:00.004+03:30

نشان میدهد قلبی درسینه دارد

آدم در این هتل ها احساس آرامش نمی کند .اصلن معلوم نبود چند نفر کلاهشان را به این جالباسی آویخته اند . اگردرست فکرش را می کردی ، حتی پشه ها هم قبلن روی ِ بینی سایرین نشسته بودند.

خانوم دالاوی
ویرجینیا وولف
ترجمه خجسته کیهان
نشر نگاه
صفحه ی 193

2008-09-26T00:39:00.008+03:30

*هرجاقدرت تخیل نباشد مسئولیتی نیست

اتفاقات قانون هایش با قانون های تو یا بهترش میشود با رویا ها و خواسته های ات جور آمدنش در حد ِ کمتر یا هیچ وقت است ، مثل کدی که روبه روی من است و باید تصمیم شود ، اینکه می خواهمش یا نه، مثل پاییز که هیچ رقمه این روزها نمی خواهمش نه که خواستنیم نباشد ها هست اما .... انگار هنوز زود باشد ، انتظار ِ بهتر واین حرف ها نیست ، یک نمی دانم ِبزرگ است شاید احمقانه باشد وقتی هیچ چیزت جور نیست بخواهی خودت را گول بزنی و خودت هم سد شوی ، خواستن و نخواستن است و گرنه نا خواستنی ها هرچه باشد نمی توانم ادای خواستنشان رادر بیاورم ، زود دستم رومی شود ، همیشه ، حالا این کد ، سردر گم ، گم و گور می شوم ، کاش می شد تنت را به آب بسپاری وبگویی برو هرجاکه میخواهی فقط مراقب صخره هاباش وسنگ وشن های کف حرف قشنگ وآرامی است حتی می شود چشم هایت را هم ببندی یک نفس عمیق بکشی وتصور کنی جریان آب را ، اما وقتی حواسش به صخره و سنگ و شن است نمی شود ، درخیال هم مراقب بودن کار ِ مزخرفی است ، شبیه تمام ناقانومند یهای ِ اتفاقات ِ افتاده شده ، شبیه راهی که تردیدش داری درتوانایی ات و عدمش ، تردید برای اولین قدم ، در رفتن و در نرفتن. آره و نه. شبیه ورقی که انداختنش ریسک دارد توی دستت هی بالا و پایینش میکنی ، برای همین جورنمی شود، هیچ جوره ،همانند ِ همیشه ضعیف و آسیب پذیر عمل کردن ، مهمی اگر است خود ِ خودتی ،نپذیرفتن هایت و شقیقه ای که شقه شقه شده ، تویی که هنوز هستی . یک لعنتی ِبزرگ با یک عالمه مشکل و خود آزاری و تنش ، سنگ قبر ِ متحرکی که رویش درشت نوشته او آدم ِ منتظری هست ، بود و شاید هم خواهد بود ؟! جای نگرانی نیست ! هست ؟!

پس نوشت : کافکا درکرانه تمام شد ، نظری ندارم ، یعنی خواندنش بیزرر نیست ، جدا شدن روح ازبدن درزمان حیات، چنگال سرنوشت ، غول ِ زمان، یک جور برزخ ، صحنه های رومانتیک ، اسطوره و افسانه ، تناسخ ، تخیل ، مرزبین رویا ، خیال و واقعیت ، هوم ، یک جاهایی میرفت روی اعصاب اما .. به هرحال
یک عالمه حرف داشتم همه اش همین شد لعنتی

*کافکادرکرانه

2008-09-21T23:42:00.002+03:30

فقط کسانی که طعم تبعیض را چشیده اند ، واقعن می دانند که چقدر آزار دهنده است . هرکس درد را به شیوه ی خودش حس می کند و هرکس زخمهای خودش را دارد . بنابراین من هم مثل ِ همه دغدغه ی انصاف و عدالت را دارم . اما آنچه بیشتر مایه ی انزجارم می شود ، آدمهایی هستند که قوه ی تخیل ندارند . همان جور آدمهایی که تی .اس .الیوت به آنها می گوید "انسان پوک " . آنهایی که فقدان تخیل را با چیز بی جانی مثل ِپر کاه پرمی کنند و از کار خودشان بی خبرند .آدمهای بی عاطفه ای که خرواری کلمه یتوخالی نثارتمی کنند و می کوشند تورا به کاری که نمی خواهی وادارند .

*صفحه ی 243

تنگ نظری های عاری از تخیل . مدارا نکردن ، نظریه های بریده از واقعیت ، اصطلاحات تو خالی ، آرمان های عاریتی ، نظام های انعطاف ناپذیر ؛ اینها چیزهایی هستند که واقعن مایه ی هراسم می شوند .آنچه راست راستی ازش می ترسم و بیزارم . البته دانستن اینکه چه چیز درست است و چه چیز نادرست مهم است . خطاهای فردی در داوری را معمولن می توان اصلاح کرد . تا وقتی شهامتش را داشته باشی که خطای خودت رابپذیری ، می توان جبران کرد . اما تنگ نظران متعصب که قوه ی تخیل ندارند به انگلهایی می مانند که گله را مبتلا می کنند ،تغییرشکل می دهند و رشد می کنند . اینها همه چیز را به گند می کشند و من دوست ندارم ....

*صفحه ی 244

* کافکا در کرانه
هاروکی موراکامی
ترجمه ی مهدی غبرائی
انتشارات نیلوفر
قیمت 7500 تومان

2008-09-21T01:57:00.005+03:30

دوست داشتم
در خیابان باشی
بی هوا
ازپشت
پایت را لگد کنم
معذرت خواهی کنم

_
پس نوشت : کافکادر کرانه می خوانم ، غیر ازقسمت تناسخ که دوست داشتم فرق کتاب دراثرخوردن به لبه ی میزدردش بگیرد ، تا حالا که صفحات صد را هم رد کردند جورخاصی جذبم می کند ،بعدش را نمیدانم

2008-09-20T22:51:00.003+04:30

گاهی خنده روی صورتم سنگینی می کند

2008-09-17T02:15:00.004+04:30

اخلاق را خواهیم باخت ؟(هومم)
اینجا واینجا

آیا تصمیم گرفتن دربرابر شرایط واتقاقات وقتی هرکدام مقتضیات ِ خاص ِ خودشون و دارشته باشن می تونه یک جور سنجش اخلاقی محسوب بشه ؟

2008-09-16T01:40:00.008+04:30

حالت احمقانه ای شده ، تا چند هفته پیش ماهی ِ تو دستام نبود ، لیز خورده بود و رفته بود. حالا پیداش شده نمی دونم باورش کنم یانه ؟ می ترسم لمسش کنم از خیال میترسم ، نباید به کسی می گفتم اگه لیز بخوره چی بازطاقت میارم ؟ می دونم میارم ، اما

کاش نگفته بودمش ، که اگه گریه شد فقط خودم می دونستم ،یه چیزایی ته ته های دلم می گه یه چیزایی روباورکن ، پنجره ، آفتاب ، شمشاد ها ..... سرم سنگینه ،خوابش می خواد

علی کوچیکه!
علی کوچیکه!
نکنه تو جات وول بخوری
حرفای ننه قمر خانم یادت بره گول بخوری
تو خواب اگه ماهی دیدی خیر باشه
خواب کجا
حوض پر از آب کجا

2008-09-14T17:36:00.008+04:30

آدم ها با شتابی که از هم می گیرند دور می شوند و من در خیالم همه شان را خوشبخت تر از خودم حس می کنم ، خوشبخت تراز الان ِ من که نگاهشان می کند و این همه شتاب را نمی فهمد ، فکر می کردم باید جدی باشم تا بفهم تا اتفاق نرود و من خواب باشم ، منی که همیشه دیرمی رسم همیشه لنگ می زنم توی همه چیز ، همیشه گنگ رفتارمی کنم ، دیرلحظه را می گیرم ، دیر می فهمم که گذشته است و من دلتنگی را ندیده بودم ، تنهایی را که پر شده و حوصله اش تنگ شده ، انگار وقت ِ همه چیزگذشته باشد که می رسم ، که تازه می بینم ،تازه می فهمم سهمم را ازلحظه نگرفته ام ، آدم ها با دور ِ تند حرکت می کنند ، ومن توی خیالم باز هم یک جای دیگر راه را باز می کنم و می روم ، دلم برای پریدن تنگ می شود، اینجا نبودن ، چسبندگی رطوبت ِ جنگل روی پوستم ، همیشه یک جای دیگر چرخ می زنم ، همیشه دیر می رسم ، عشق می آید و من خوابم ، یک جای دیگر ، می رود دلتنگی اش را می کنم ، دیر می شود ، وقت ِ همه چیز که می گذرد بیدار می شوم و بهانه می گیرم .مثل همیشه لحظه گذشته است ,تنها دلتنگی اش را می فهمم .انگاردوست داشتن را بلد نباشی، نفهمیش ، خودش رابه در و یوارمی زند و تو نمی بینی نه که نخواهی بلدش نیستی ، فاصله هایی هست که نمی گذارد ، همه چیز سخت می شود ،هرچه می گذرد سخت تر دوست داشتن هم سخت می شود آینده هم هول عظیمی می شود که هضم نشده در گلو بغض می شود ، فکر می کنی اگر انتقام بگیرد همه ی سر به هوایی ها یی که داشتی را چه می شود ؟ همه ی دیدن ها یی که باید می دیدی وندیدی ، همه ی دیررسیدن ها اگر یادش بماند ، اگرکار از کار گذشته باشد چی ؟ یادش برود ؟ نیاید؟ جای دیگری پیدا کرده باشد؟

2008-09-14T02:57:00.004+04:30

اینکه نخواسته ای باشی ، حس نبودن هم گرفته باشی ، بعد یکهو که معده ات می سوزد می فهمی غلط زیادیی بود، حتی خواستنش

2008-09-13T03:34:00.004+04:30

می خواهم اینجا ، منتظرنباشم ، از روبه رو نگاه کنم ، حجم بودنم سنگینی نکند و شبیه خودم دیوانگی کنم

2008-09-13T01:40:00.001+04:30

آغازین

همانا که تندیس نگشته ام : من این جا ساکن ، ساکت ، سنگی ، ستون وار نایستاده ام ! من شیفته ی شتافتن ام !
و گرچه بر روی ِ زمین انبوه ِ مرداب ها و محنت هاست ، آنکه سبک پاست بر سر ِ گل و لای چنان می دود و می رقصد که بر سر یخ ِ هموار .

چنین گفت زرتشت